Człowiek i komputer

Człowiek i komputer funkcjonują w odmiennych światach. Wewnętrzny świat komputera to wyłącznie ciąg zer i jedynek obrazowanych wyższym i niższym poziomem napięcia elektrycznego, l to jest jedyny bezpośrednio zrozumiały dla niego język. Człowiek zupełnie nie potrafi się poruszać w tym świecie. Świat człowieka to litery, liczby (czyli ogólnie znaki), obrazy, rysunki i skojarzenia logiczne. Aby mogło nastąpić jakiekolwiek porozumienie, musi istnieć jakaś wspólna płaszczyzna, na której te dwa światy - świat komputera i świat człowieka - mogą się spotkać, l taką płaszczyznę oczywiście wynaleziono. Tworzy ją cały zestaw różnych skomplikowanych metod i procedur, którymi na szczęście nie musimy się dokładniej zajmować. Wystarczy nam wiedzieć, że środki te zostały doprowadzone do perfekcji i wzajemna komunikacja odbywa się w sposób zupełnie naturalny, a nawet intuicyjny. Polega to na tym, że sposób przekazania naszego zamiaru komputerowi wyczuwamy podświadomie (nawet jeśli nie znamy go dokładnie) i... okazuje się, że jest prawidłowy i bezbłędnie przez komputer zrozumiany. Stąd bierze się nadzwyczajna zdolność dzieci do nauki obsługi komputera! Dziecko jest po prostu bardziej spontaniczne i łatwiej poddaje się intuicyjnym impulsom. Człowiek dorosły - obciążony całym bagażem wiedzy i doświadczenia -jest ostrożniejszy. Woli dokładnie wiedzieć, co robi i po co. Jest to niestety mankament, którego dobrze byłoby się pozbyć... przynajmniej na trochę powrócić do beztroski dzieciństwa... W miarę zdobywania doświadczenia w pracy z komputerem zaufanie do własnej intuicji pojawi się samo. Na razie pilnie studiujmy instrukcje i procedury. Wspomniany wyżej zestaw środków, zrozumiałych jednocześnie dla człowieka i komputera, nosi ogólną nazwę interfejsu użytkownika. Nazwa brzmi bardzo uczenie, a oznacza po prostu to, co pokazuje się na ekranie monitora, a jest przeznaczone do przekazywania naszych zamiarów komputerowi i odwrotnie, informacji od komputera dla nas. Interfejs tekstowy (znakowy) - komunikacja wzajemna odbywa się tu za pośrednictwem znaków. Po prostu piszemy na klawiaturze konkretne polecenia, które komputer wykonuje. Niestety, nie możemy pisać tak, jak się zwracamy do człowieka. Zestaw słów, które komputer rozumie, jest bardzo sformalizowany i ograniczony. Przede wszystkim są to tzw. komendy, polecające wykonanie ściśle określonej czynności. Musimy te komendy znać i bezwzględnie przestrzegać reguł składniowych. Każdy z pozoru drobny błąd powoduje niewykonanie komendy. Na szczęście komputer przekaże nam informacje, że nie rozumie komendy. Często będzie tak uczynny, że podpowie nam, gdzie popełniliśmy błąd, i poprosi o jego poprawienie. Wszystko to, co piszemy z klawiatury, pokazuje się w odpowiednim miejscu ekranu. Również informacje dla nas ukazują się na ekranie, skąd możemy je bez pośpiechu odczytać. Są to tzw. komunikaty. Tak więc porozumiewanie się wzajemne przebiega za pomocą słów ukazujących się na ekranie. Informacje wpisywane z klawiatury są przez komputer odczytywane bezpośrednio. Ukazujący się tekst służy tylko dla naszej kontroli poprawności (musimy widzieć, co napisaliśmy).