Excel

Do arkusza możemy wpisywać różne informacje. W tym celu kliknięciem zaznaczamy komórkę, do której chcemy wpisywać, i... piszemy. Już przy pierwszej próbie zauważymy, że to, co piszemy, pokazuje się nie tylko w komórce, ale także na pasku formuły. Na zakończenie wpisywania naciskamy klawisz . Tekst znika z paska formuły, a w komórce pojawia się sformatowany. Po uaktywnieniu komórki zawierającej tekst pojawia się on także na pasku formuły. Ciekawą właściwość odkryjemy, wpisując dowolny, długi tekst (tak aby zajął więcej niż jedną komórkę, np. od A l do A3). Po wpisaniu klikamy komórkę Al i na pasku stanu widzimy cały tekst (również ten, który jest wyświetlany w A2 i w A3). Natomiast po kliknięciu A2 lub A3 na pasku niczego nie ma. Oddaje to właściwy stan rzeczy. Cały tekst jest zawartością tylko komórki Al, a sąsiednie zajmuje tylko „na pożyczkę". Jeśli zechcemy coś w nie wpisać, ukaże się to, co wpisujemy, a stary napis zostanie obcięty (na pasku formuły pozostanie w całości - zawartość nie została zniszczona, tylko nie jest wyświetlana, ponieważ się nie mieści). Poprawki w trakcie wprowadzania wykonuje się tak samo jak w edytorze tekstu - można używać klawiszy i do kasowania nieprawidłowych znaków, usuwać całe partie znaków (zaznaczyć myszą i nacisnąć ), nadpisywać całe partie znaków (zaznaczyć myszą i wpisać nowe znaki). Można również dokonywać dowolnych zmian formatowania. Zauważmy pewną charakterystyczną cechę arkusza - można to określić jako podwójność pisania. Wpisywane znaki ukazują się - jak mówiliśmy - zarówno na pasku formuły, jak i bieżącej komórce. Kursor możemy przenosić pomiędzy nimi (będzie albo na pasku, albo w komórce). Nie wpływa to na efekt pisania. Dobrze jest przyzwyczaić się do traktowania paska formuły jako miejsca wpisywania. Po prostu przyjmujemy zasadę: wszelkich wpisów dokonujemy na pasku formuły. Jest to dobre przyzwyczajenie, ponieważ wszelkich poprawek dokonywać można, tylko ustawiając kursor na pasku formuły (nie da się wstawić kursora do komórki, po wpisaniu i zatwierdzeniu klawiszem treści zapisu, chyba że wcześniej wstawimy go na pasku). Tak więc, krótko mówiąc, przystępując do wpisywania do komórki (wszystko jedno - pustej czy zapisanej - ustawiamy kursor na pasku formuły, klikając w jego obrębie). Od reguły tej warto przyjąć pewien wyjątek, dotyczący wypełniania większej liczby sąsiadujących komórek (w wierszach lub w kolumnach). Klikamy wtedy pierwszą komórkę i piszemy, nie oglądając się na kursor. Zamiast naciskamy klawisz sterowania kursorem (ze strzałką w odpowiednim kierunku). Następuje jednoczesne wprowadzenie wartości do komórki i przejście do komórki następnej. Do zaznaczania możemy także użyć klawiszy. Naprowadzamy komórkę aktywną na narożnik obszaru, naciskamy i przytrzymując, poszerzamy lub wydłużamy zaznaczony obszar klawiszami sterowania kursorem (działają tu również i ). I kolejna możliwość zaznaczania całych wierszy lub całych kolumn - klikamy na pasku z oznaczeniami wierszy (cyfrowymi) lub kolumn (literowymi). Wszystkimi dotychczasowymi sposobami zaznaczaliśmy bloki sąsiadujących komórek. Możemy także zaznaczać wiele nie sąsiadujących komórek i bloków. Trzeba to robić myszą, przytrzymując wciśnięty klawisz . Przy bardzo dużych arkuszach dobrym sposobem przesuwania się jest użycie suwaków na paskach przewijania (suwaków, nie strzałek). W trakcie przesuwania wyskakuje „dymek" z adresem bieżącej kolumny lub wiersza.