Komunikacjo i Internet

Komputer to nie tylko urządzenie lokalne, związane z jednym użytkownikiem. O tym już wiemy. Wiemy także, co to jest sieć komputerowa i że istnieje Internet. Teraz zajmiemy się szczegółowo wykorzystaniem komputera do komunikowania się ze światem. I to nie w przenośnym, ale jak najbardziej dosłownym znaczeniu. Z punktu widzenia użytkownika najważniejszym standardem jest język HTML. W nim są tworzone tzw. strony WWW (ang. World Wide Web, czyli pajęczyna wszechświatowa). WWW jest, można powiedzieć, najpopularniejszym „odłamem" Internetu, często (chociaż błędnie) utożsamianym z nim samym. O języku HTML trzeba powiedzieć kilka słów więcej. Jest to specjalny sztuczny język, który można zaliczyć do języków programowania. Ściślej biorąc, jest to tzw. język opisu strony. Pozwala on - za pomocą prostego kodu tekstowego - opisać zawartość strony składającej się nie tylko z tekstu. Inaczej mówiąc, opisujemy, używając pewnych słów kluczowych i związanych z nimi parametrów (czyli tzw. tagów), całą zawartość strony, niezależnie od tego, czy zawiera ona tylko tekst czy też szereg innych elementów, np.: grafikę, tabele, sekwencje video, pliki dźwiękowe, aktywne formularze czy wreszcie tzw. odsyłacze zwane żargonowo linkami (ang. link). Zastosowanie tych ostatnich stworzyło zupełnie nową jakość w dziedzinie prezentowania infonnacji. Ideą odsyłacza jest stworzenie możliwości połączenia wielu różnych stron (mogą się one znajdować dosłownie w różnych końcach świata) w łatwo dostępny dla użytkownika i wygodny do przeglądania zestaw. Zrozumienie istoty funkcjonowania odsyłaczy jest sprawą niezwykle istotną. Zetkniemy się z nimi na każdej stronie WWW. Ta prosta idea w połączeniu ze specjalnym programem pozwalającym wywoływać i oglądać strony stworzone w języku HTML (czyli tzw. przeglądarką) daje możliwość integrowania wybranych informacji, fizycznie dowolnie zlokalizowanych, tak jakby znajdowały się niejako obok siebie. Struktura takiego zestawu może być dowolna. Nie ma tu praktycznie żadnych ograniczeń (poza możliwościami percepcji odbiorcy). W zbyt rozbudowanej strukturze można po prostu zginąć, a przede wszystkim zapomnieć, czego się właściwie szuka. Wyjaśnienie zasady działania odsyłaczy i wiązania za ich pomocą rozproszonych informacji w jeden zestaw przeprowadzimy na przykładzie. Na rysunku 19 przedstawiono trzy zestawy informacji dotyczących trzech różnych miejscowości wypoczynkowych. Każda z nich ma własną stronę oznaczoną indywidualnym adresem (np. strona miejscowości Czarci Młyn ma adres: http://www.wimnet.com.pl/mlyn). Na stronie miejscowości umieszczonych jest szereg odsyłaczy. Odsyłacze mają postać dowolnych słów (pojedynczych lub kilku) wyróżnionych innym kolorem (na ogół niebieskim) i podkreślonych. Słowa te są elementami aktywnymi. Kliknięcie odsyłacza uruchamia przypisane mu połączenie, będące adresem innej strony. Adres ten może być całkowicie dowolny. Przypisania odsyłacza do adresu dokonuje twórca strony w trakcie jej projektowania. Na naszej przykładowej stronie miejscowości Czarci Młyn znajduje się pięć odsyłaczy. Trzy z nich (Zakwaterowanie. Wyżywienie. Rozrywki) są odsyłaczami miejscowymi, tzn. odsyłają do stron w tym samym katalogu co strona główna (zwana home page - strona domowa). Wszystkie one są fizycznie umieszczone w tym samym katalogu MŁYN serwera o nazwie WIMNET. Pozostałe dwa odsyłacze (CZERWONA GÓRA. WYSOKI BRZEG) odsyłają do stron zlokalizowanych pod innymi adresami. Strona CZERWONEJ GÓRY znajduje się na tym samym serwerze, ale w katalogu GÓRA, a strona WYSOKIEGO BRZEGU w zupełnie innym serwerze o nazwie PLTAX. Jego fizyczna lokalizacja nie ma przy tym żadnego znaczenia (może znajdować się w sąsiednim pokoju albo w Australii). Klikając na stronie CZARCIEGO MŁYNA odsyłacz WYSOKI BRZEG, wydajemy polecenie wywołania przypisanego do niego adresu http: //www.pltax.com.pl/brzeg i załadowania strony głównej (home page) zlokalizowanej pod tym adresem. Mamy teraz kolejną stronę z odsyłaczami.