Nowoczesna fotografia

Pod koniec lat 90. pojawiły się filmy nowej generacji, których parametry znacznie przewyższają dotychczasowe możliwości formatu małoobrazkowego, czyli 35 mm. Jednocześnie na rynku znalazły się aparaty cyfrowe, które zapisują obraz w postaci elektronicznej. Od końca lat 80. wybór błon fotograficznych stale się zmniejsza. Na placu boju pozostał praktycznie standardowy format małoobrazkowy, czyli 35 mm, używany zarówno przez profesjonalistów, jak i amatorów. Gwarantował odpowiednią jakość zdjęć i był stosunkowo prosty w użyciu. Format ten ma jednak sporo wad. Negatywy małoobrazkowe są podatne na prześwietlenie, a wykonywane z nich w różnych zakładach fotograficznych odbitki mogą się między sobą znacznie różnić. W 1996 roku, po wielu latach badań naukowych, wiodące firmy fotograficzne wspólnie zaprezentowały nowy standard filmu, a wraz z nim nową generację aparatów fotograficznych. System nazwano APS (Advanced Photo System). Według jego twórców dzięki niemu łatwiej będzie można robić lepsze zdjęcia. Sercem całego systemu jest nowy film, a raczej kasetka z filmem. Aparaty zaś różnią się między sobą stopniem wykorzystania możliwości nowego standardu. Kasetka APS jest całkowicie zamknięta i w pełni światłoszczelna. Ładuje się ją do aparatu przez otwór znajdujący się u podstawy jego obudowy. Aparat automatycznie wyciąga film i przygotowuje pierwszą klatkę do naświetlenia. Po naświetleniu wszystkich klatek film jest automatycznie przewijany do kasetki. Teraz można otworzyć aparat i wyjąć kasetkę bez ryzyka prześwietlenia choćby jednego zdjęcia. Gdybyśmy obejrzeli nowy film, to zauważyliby- H śmy od razu, że powierzchnia klatki w formacie s APS jest znacznie mniejsza od powierzchni klatki filmu 35 mm. Gdyby film APS miał taką samą ziarnistość, jaką stosowano dotychczas, to jakość uzyskiwanych zdjęć byłaby zauważalnie gorsza niż przy standardzie 35 mm. Aby temu przeciwdziałać, trzeba było opracować taką emulsję, którą cechuje znacznie mniejsze ziarno. W rezultacie ziarno w formacie APS jest dwukrotnie mniejsze niż w normalnym filmie małoobrazkowym. Dzięki temu jakość uzyskiwanych obrazów jest w formacie APS nawet lepsza niż w formacie 35 mm. Gdy już naświetlimy film i wywołamy go, możemy wybrać jeden z trzech formatów zdjęcia: klasyczny (stosunek wysokości do szerokości klatki 2:3), telewizyjny wysokiej rozdzielczości (9:16) lub panoramiczny (1:3). Po wywołaniu otrzymujemy zwinięty film w kasetce wraz z zestawem miniaturowych odbitek, które możemy sobie spokojnie obejrzeć i wybrać najciekawsze. Film APS jest wyposażony w pasek magnetyczny, na którym zapisywane są dane dotyczące poszczególnych zdjęć: data wykonania zdjęcia, odczyty światłomierza oraz, czy do wykonania użyto lampy błyskowej. Największą zaletą systemu APS w porównaniu ze standardem małoobrazkowym jest lepsza jakość otrzymywanych zdjęć. W droższych aparatach komputer zapisuje na pasku magnetycznym precyzyjne dane dotyczące warunków ekspozycji (przesłona, migawka, natężenie światła wpadającego do obiektywu, użycie lampy błyskowej).