Sieci komputerowe

Komputery, którymi cały czas się zajmujemy, to komputery PC, czyli osobiste. Jak więc wskazuje nazwa, są przeznaczone do osobistego, czyli indywidualnego użytku. I tak to było na samym początku. Bardzo prędko zorientowano się jednak, że możliwości pojedynczych komputerów można znacznie zwiększyć poprzez łączenie ich ze sobą. Uzyskuje się wtedy możliwość wzajemnego korzystania z zasobów każdego z połączonych komputerów, przesyłania różnych informacji pomiędzy nimi, a także tworzenia i wykorzystania wspólnych banków informacji, jednakowych dla wszystkich. Takie połączenie komputerów za pomocą odpowiednich kabli, nazywamy siecią komputerową. Sieci komputerowe szybko zdobyły sobie wielką popularność. Okazały się znakomitym rozwiązaniem i w krótkim czasie osiągnęły stopień rozwoju przekraczający wyobrażenie pomysłodawców. Krótko mówiąc, cały świat został opleciony jedną wielką pajęczyną, składającą się z milionów komputerów i mnóstwa różnych mniejszych pajęczyn. Nie jest to jednak takie proste, bo sieć sieci nierówna. Sieci komputerowe są już tak rozpowszechnione, że trudno się z nimi nie zetknąć, choćby v zakładzie pracy. Praca w sieci wymaga stosowania się do pewnych podstawowych reguł i dobrze jest je znać, aby nie narobić kłopotów sobie, a co gorsza, także innym. Z samej idei sieci komputerowej wynika możliwość korzystania z cudzych zasobów (dysków, katalogów, plików, drukarek), a jednocześnie udostępniania innym swoich zasobów. Wymaga to pewnej znajomości rzeczy. Najwięcej pracy ma tu administrator sieci. Jest to wyznaczona osoba sprawująca pieczę nad całością sieci i jej pracą we wszystkich aspektach. Poza niewielkimi sieciami typu peer-to-peer każda sieć powinna mieć swojego administratora, który nią zarządza. W przeciwnym razie w krótkim czasie zapanuje w niej chaos, mogący mieć groźne następstwa (na przykład utrata danych). Każda sieć ma swoją strukturę fizyczną i strukturę logiczną. Struktura fizyczna określa materialne składniki sieci. Będą to poszczególne komputery, kable łączące, dyski twarde, drukarki, karty sieciowe i inne podobne komponenty. Prościej mówiąc, struktura fizyczna to wszystko, z czego składa się sieć i co istnieje materialnie. Struktura logiczna z kolei określa organizację sieci i składa się z oprogramowania sieciowego, systemu organizacji danych (w tym dyski logiczne), systemu dostępów i zabezpieczeń. Inaczej mówiąc, określa sposób pracy sieci, definiuje jej użytkowników, ustala, kto do czego ma dostęp i co mu wolno robić. Każda sieć ma zarówno swoją strukturę fizyczną (musi się z czegoś składać), jak i strukturę logiczną (musi być oprogramowanie sieciowe i zdefiniowana organizacja pracy). Wszystko to jest tworzone w fazie zakładania sieci i na bieżąco uaktualniane przez jej administratora. Użytkownik rozpoczynający pracę w sieci z reguły otrzymuje gotową stację roboczą, swoją nazwę i odpowiednie hasła. Powinien też znać przydzielone mu przez administratora uprawnienia i ewentualne ograniczenia pracy. Tak być powinno. W praktyce zdarza się, że przysłowiowa „pani z księgowości" pracuje miesiącami, w ogóle nie wiedząc, że jest użytkownikiem sieci i co z tego wynika. Dzieje się tak, jeśli sieć nie ma administratora z prawdziwego zdarzenia (lub nie ma go w ogóle).